هفته پیش‌رو در بازار ارز و اوراق: فدرال رزرو و بانک انگلستان در میان انبوهی از تصمیمات بانک‌های مرکزی

این خبر از منظر FX و نرخ بهره، یک هفته‌ی بسیار رویدادمحور و نوسان‌ساز را نشان می‌دهد؛ جایی که «راهنمایی آتی» بانک‌های مرکزی احتمالاً مهم‌تر از خودِ تصمیم نرخ خواهد بود. در آمریکا، فدرال رزرو با وجود تورم کلی بالاتر و داده‌های نسبتاً مقاوم اشتغال و فعالیت، احتمالاً نرخ را ثابت نگه می‌دارد؛ با این حال اگر لحن بیانیه یا کنفرانس خبری به‌طور صریح درِ افزایش نرخ‌های بعدی را باز بگذارد، دلار می‌تواند از کانال افزایش بازدهی واقعی و انتظارات انقباضی حمایت شود. در مقابل، اگر تاکید بر مهارشدن core inflation و صبر بیشتر باشد، بخشی از رشد اخیر دلار تخلیه می‌شود. در اروپا، ECB با یک افزایش ۲۵ واحدی عملاً سیگنال داده که شوک انرژی و ریسک تورم وارد تصمیم‌گیری شده است. این امر یورو را در کوتاه‌مدت از منظر نرخ‌ها حمایت می‌کند، اما همزمان کاهش رشد و نگرانی از اثر منفی انرژی بر اقتصاد می‌تواند سقف صعود EUR را محدود کند؛ بنابراین یورو بیشتر با منطق «حمایت ملایم از شکاف نرخ‌ها» حرکت می‌کند تا یک روند صعودی پرقدرت. برای پوند، بانک انگلستان احتمالاً در حالت انتظار می‌ماند، اما اگر داده‌های تورم و بازار کار بریتانیا داغ بمانند، احتمالاً بازار سریع‌تر به سمت قیمت‌گذاری افزایش‌های بعدی متمایل می‌شود. این یعنی GBP در برابر ارزهایی با بانک‌های مرکزی انقباضی‌تر یا بی‌موضع‌تر می‌تواند مقاوم بماند، ولی ریسک سیاسی داخلی و حساسیت اقتصاد بریتانیا به قیمت انرژی مانع تقویت پایدار آن است. در ژاپن، با توجه به انتظار بازار برای حرکت تدریجی به سمت افزایش نرخ و تداوم خرید اوراق توسط BOJ، ین احتمالاً به حساسیت خود نسبت به اختلاف بازدهی جهانی ادامه می‌دهد. اگر فدرال رزرو و سایر بانک‌های مرکزی لحن hawkish داشته باشند، JPY همچنان تحت فشار می‌ماند؛ اما هر سیگنال قوی از عزم BOJ برای خروج از سیاست‌های بسیار انبساطی می‌تواند از ین حمایت کند. در اسکاندیناوی، NOK و SEK بیش از همه به ترکیب تورم داخلی، قیمت انرژی و ریسک ژئوپلیتیک حساس‌اند. تداوم تنش‌های خاورمیانه و مسیر قیمت نفت برای NOK مهم است و می‌تواند اثر دوگانه داشته باشد: از یک سو حمایت از درآمدهای نفتی، و از سوی دیگر فشار بر ریسک‌گریزی جهانی و انتظارات رشد. در سوئیس، SNB احتمالاً دست‌به‌عصا می‌ماند و فرانک از مسیر تفاوت نرخ‌های واقعی و نقش پناهگاه امن می‌تواند نسبتاً قوی بماند. در مجموع، ریسک غالب این هفته از جنس «بازتعریف انتظارات نرخ بهره» است. اگر بانک‌های مرکزی بزرگ به‌جای چرخه کاهش، بر احتمال افزایش‌های بعدی تاکید کنند، دلار آمریکا و ارزهای با بازدهی بالاتر تقویت می‌شوند، در حالی که ارزهای حساس به رشد مانند AUD و برخی ارزهای آسیایی زیر فشار خواهند ماند. در طرف مقابل، لحن محتاط و داده‌های ضعیف‌تر می‌تواند به کاهش بازدهی‌ها، افت دلار و بهبود نسبی ارزهای پرریسک منجر شود.